عناوین پایان‌نامه و سمینارهای کارشناسی ارشد
رشته ژئوفیزیک – زلزله شناسی

دوره سوم سال تحصیلی ۱۳۸۹-۱۳۸۸

 

 

محمد منتظری
مدل بندی گسل هندیجان و شناسایی شکل هندسی با استفاده از داده های لرزه نگاری و روش پرتونگاری

 

مدل بندی یا مدل سازی در واقع تقریبی برای شبیه سازی محیط واقعی است. با توجه به اینکه گسل هندیجان رخنمون سطحی ندارد مدل سازی آن با استفاده از داده های لرزه  ای و روش پرتونگاری که در واقع روشی برای مدل کردن ساختارهای زمین شناسی می باشد شناخت خوبی را از این گسل می دهد.
برای انجام پرتونگاری داده های لرزه ای مربوط به یک شبکه در منطقه هندیجان مورد استفاده قرار گرفته است. این داده ها بعد از بارگذاری در نرم افزار OMNI 3D با انجام شوت در معرض انتشار موج P قرار می گیرند و زمان سیر امواج P بازتاب شده از ساختارهای زمین شناسی به صورت یک فایل خروجی SEGY ذخیره می شود. از سوی دیگر زمین لرزه  های رخ داده در منطقه ی هندیجان و اطراف گسل هندیجان نیز برای بررسی فعالیت گسل از کاتالوگ های مختلف استخراج شده است.
همه موارد فوق کمک شایانی برای رسیدن به دید خوبی در مورد شکل، شیب، روند، ساز و کار، عمق گسل و همچنین سرعت موج P در ساختارهای مطالعه شده برای این ناحیه می نماید.

 

سمیرا موسویان
مطالعه ساختار سرعتی پوسته در البرز غربی به روش برگردان همزمان تابع انتقال گیرنده و امواج سطحی

آگاهی از ساختار سرعتی و عمق موهو در یک منطقه فعال از نظر لرزه خیزی چون زون البرز غربی واقع در شمال ایران، فاکتور مهم و مؤثری در مکانیابی دقیق زمین لرزه های آن منطقه، نسبت دادن لرزه خیزی به گسل های فعال و در نهایت بهبود نتایج تحلیل خطر زمین لرزه می باشد. اگرچه پژوهش های معتبر متعددی در راستای تخمین عمق موهو در البرز مرکزی صورت گرفته است، اما درالبرز غربی که به دلیل رخداد زمین لرزه سال ۱۳۶۹ رودبار-منجیل با بزرگی Ms=7.3 اهمیت فراوانی دارد، هنوز تخمین دقیقی از ساختار و ضخامت پوسته در دست نیست. در تحقیق حاضر تلاش بر این است تا با استفاده از داده های مربوط به زمین لرزه های دور ثبت شده در سه ایستگاه قزوین، زنجان و رودبار واقع در زون البرز غربی، ضخامت و در صورت امکان ساختار سرعتی پوسته در این زون به روش برگردان همزمان توابع انتقال گیرنده و اطلاعات پاشندگی سرعت گروه امواج ریلی تعیین گردد. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که ضخامت پوسته در زیر ایستگاه رودبار ۳۶ (۳±) کیلومتر می باشد. یک لایه رسوبی کم سرعت با ضخامت حدود ۳ کیلومتر و یک سطح ناپیوستگی درون پوسته ای در عمق حدود ۱۳ کیلومتری قابل تشخیص است. در زیر ایستگاه زنجان، عمق موهو بین ۳۸ تا ۴۲ کیلومتر متغیر می باشد. لایه ای کم سرعت مشابه با ایستگاه رودبار به ضخامت ۳ کیلومتر و یک ناپیوستگی درون پوسته ای در عمق ۱۵ کیلومتری در زیر این ایستگاه مشاهده می شود. در حرکت به سمت شرق، در زیر ایستگاه قزوین، ضخامت پوسته تا ۵۲ (۳±) کیلومتر افزایش می یابد که در واقع به نتایج بدست آمده در البرز مرکزی نزدیک می شود. نتایج فوق کماکان بر نبود هرگونه ریشه در زیر زون البرز غربی دلالت دارند و نشان می دهند که این منطقه در تعادل ایزوستازی نمی باشند.